Chirurgia stomatologiczna

Trzecie zęby trzonowe, tzw. „zęby mądrości”



Pomimo sugestywnej nazwy wciąż nie udało się udowodnić choćby minimalnego wpływu zębów ósmych na intelekt ich posiadacza, z pewnością natomiast można mówić o kłopotach i dolegliwościach, które często z nimi współistnieją. Wyrzynanie zębów trzonowych przypada na okres pomiędzy 17. a 22. rokiem życia, z tolerancją 3-5 lat. Często jednak do wyrznięcia zęba wcale nie dochodzi, mówimy wtedy o ósemce zatrzymanej w kości – całkowicie lub częściowo.



Zębem całkowicie zatrzymanym jest w pełni wykształcony ząb, który z różnych powodów nie uległ wyrżnięciu w czasie i tkwi w całości w tkance kostnej szczęki bądź żuchwy. Zębem częściowo zatrzymanym nazywa się ząb w pełni ukształtowany, którego korona pokryta jest tylko błoną śluzową, lub fragment korony, jeden z guzków przebił się przez dziąsło i jest widoczny w jamie ustnej.



Przyczynę retencji zębów upatruje się w ewolucyjnej tendencji do zmniejszania rozmiarów szczęk oraz niezgodności pomiędzy liczbą i wielkością zębów w żuchwie i szczęce. Za podłoże retencji uważa się również czynniki urazowe i wrodzone, uwarunkowane genetycznie, niedobór witaminy A i D, a także zaburzenie wydzielania wewnętrznego. Najczęściej zatrzymaniu ulegają trzecie zęby trzonowe, następnie kły górne, zęby przedtrzonowe i zęby sieczne centralne.



Dolne trzecie zęby trzonowe ulegają retencji najczęściej z powodu braku miejsca w łuku zębowym lub ich nieprawidłowego ułożenia. Częstość występowania retencji dolnych trzecich zębów trzonowych stanowi około 80,0% ogółu zatrzymanych zębów.



Chirurgia zębów - podgląd



 



 



 



Wskazania lecznicze do chirurgicznego usunięcia trzeciego trzonowca:



- nawracające stany zapalne,



- torbiele zawiązkowe,



- próchnica w trzecim lub drugim zębie trzonowym,



- bóle neuralgiczne.



Wskazania profilaktyczne



Wskazaniem do profilaktycznego usunięcia zatrzymanego bądź niewyrzniętego dolnego trzeciego zęba trzonowego jest jego nieprzydatność czynnościowa oraz zapobieganie powstawaniu różnego rodzaju patologii w obrębie narządu żucia. Stosowana obecnie diagnostyka radiologiczna pozwala na dokładne określenie położenia zęba lub zawiązka w stosunku do tkanek i struktur okolicznych. Pozwala również określić możliwość prawidłowego wyrznięcia zęba. Jeśli ząb nie ma możliwości prawidłowego wyrznięcia, w zasadzie powinien być usunięty.



Nieusunięty w odpowiednim czasie dolny ząb trzonowy może doprowadzić do:



- nawracających stanów zapalnych,



- stłoczenia zębów siecznych,



- dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego,



- zniszczenia przegrody międzyzębowej i korzenia drugiego zęba trzonowego,



- trudności w leczeniu ubytków próchnicowych w drugim trzonowcu,



- kostnych kieszeni patologicznych przy trzecim zębie trzonowym.